Τρίτη, 30 Απριλίου 2019

Πρωτομαγιά και «Μαγιάτικο» Στεφάνι. Η Πανάρχαια Γιορτή της Άνοιξης


Στα Ανθεστήρια της Ελλάδας «ανασταινόταν» ο… σκοτωμένος Ευάνθης θεός, επίθετο του Διόνυσου, που από το χυμένο αίμα του φύτρωσε, σύμφωνα με το μύθο, η άμπελος.
Δρώμενο της Πρωτομαγιάς στην Ελλάδα κατά τα νεότερα χρόνια ήταν η ανάσταση του Μαγιόπουλου. Ένας έφηβος εμιμείτο στα ξέφωτα του δάσους τον πεθαμένο, τάχατες, Διόνυσο. Κοπέλες τον στόλιζαν με άνθη και του τραγουδούσαν τον «κομμό, το θρήνο και τον οδυρμό, μέχρι που να «αναστηθεί» και μαζί με αυτόν όλη η φύση.

Το στεφάνι

Το πρωτομαγιάτικο στεφάνι είναι, σχεδόν, το μοναδικό έθιμο που εξακολουθεί να μας συνδέει με την παραδοσιακή Πρωτομαγιά, μια γιορτή της άνοιξης και της φύσης με πανάρχαιες ρίζες, πλούσια σε εκδηλώσεις σε παλαιότερες εποχές. Στις μέρες μας η Πρωτομαγιά με το μάζεμα των λουλουδιών για το πρωτομαγιάτικο στεφάνι, ενισχύει τις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, από την οποία οι περισσότεροι έχουμε απομακρυνθεί, ζώντας στις πόλεις.
Σύμφωνα με τη διευθύντρια του Κέντρου Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών, Αικατερίνη Καμηλάκη, το στεφάνι κατασκευαζόταν με βέργα από ευλύγιστο και ανθεκτικό ξύλο κλήματος ή άλλο και στολιζόταν με λουλούδια και κλαδάκια καρποφόρων δέντρων, όπως η αμυγδαλιά, η συκιά και η ροδιά. Ακόμα, το διακοσμούσαν με στάχυα από σιτάρι και κριθάρι, με κρεμμύδι αλλά και σκόρδο για το μάτι.
Η χρησιμοποίηση πρασινάδας και όχι τόσο λουλουδιών με σκοπό τη μετάδοση της γονιμότητάς τους ήταν το κύριο χαρακτηριστικό των μαγιάτικων συνηθειών. Στον αγροτικό χώρο, μάλιστα, δε θεωρείτο απαραίτητο το πλέξιμο στεφανιών.
Αρκούσε η τοποθέτηση πάνω από την πόρτα του σπιτιού μιας δέσμης από χλωρά κλαδιά ελιάς, συκιάς, νερατζιάς, πορτοκαλιάς και άλλα μαζί με λουλούδια. Απαραίτητη ήταν, επίσης, η ύπαρξη μεταξύ τους φυτών αποτρεπτικών… του κακού, όπως είναι η τσουκνίδα, το σκόρδο και άλλα.
Σύμφωνα με κείμενο του καθηγητή Κλασικής Αρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, Μιχάλη Τιβέριου, το μαγιάτικο κλαδί ή το άνθινο στεφάνι, έχει κατά πάσα πιθανότητα τις ρίζες του στην αρχαιότητα: «Είναι γνωστό ότι στην αρχαία Ελλάδα τέτοια κλαδιά ή στεφάνια τα χρησιμοποιούσαν πολύ συχνά. Δεν είναι υπερβολικό να πούμε ότι δεν έλειπαν από καμία σημαντική εκδήλωση του δημόσιου, ιδιωτικού και θρησκευτικού βίου.


Επιπλέον, είναι αξιοπρόσεκτο ότι μια σημαντική γιορτή ενός μήνα των αρχαίων, του Θαργηλίωνος, που αντιστοιχούσε, περίπου, με το δικό μας Μάιο, περιλάμβανε στα δρώμενά της την κατασκευή ενός κλαδιού ανάλογου με το μαγιάτικο. Το κλαδί αυτό δεν το έφτιαχναν με άνθη, αλλά με κλαδιά οπωροφόρων δέντρων, στα οποία αναρτούσαν κρεμμύδι και σκόρδο».
Στις μέρες μας που έχουμε καθιερώσει στεφάνια από λουλούδια του αγρού ή των κήπων, τα οποία τοποθετούμε για μερικές μέρες στην κύρια είσοδο των σπιτιών μας.
Δύσκολα μπορεί, πια, να ανιχνευτεί συμβολισμός στο σύγχρονο πρωτομαγιάτικο στεφάνι, κατά το Μιχάλη Τιβέριο, αφού για τους περισσότερους δεν αποτελεί, ίσως, τίποτα περισσότερο από μια όμορφη και μυρωδάτη σύνθεση λουλουδιών, χωρίς να παραπέμπει σε συσχετισμούς σύμφωνα με τους οποίους «χαρίζει» στους ενοίκους ενός σπιτιού υγεία, καλή τύχη, ειρήνη, ευτυχία και ευφορία.
Σίγουρα, όμως, η κατασκευή του χαρίζει ευφορία σε μεγάλους και μικρούς, που ξεφεύγοντας από τις πόλεις αναζητούν τη χαρά της άνοιξης στην ολάνθιστη φύση.

Τα λουλούδια

Η σχέση των Ελλήνων με τα λουλούδια είναι πανάρχαια και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα από τη μυθολογία, η οποία συνεχώς αναφέρεται σε ιστορίες για όλα, σχεδόν, τα λουλούδια της Ελλάδας. Ο καθηγητής Οικοσυστημάτων στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, Νίκος Μάργαρης, αναφέρεται σε χαρακτηριστικά παραδείγματα, βγαλμένα μέσα από την ελληνική μυθολογία.
Το λουλούδι Ίρις πήρε το όνομά του από την αγγελιοφόρο των Θεών, της οποίας ο ρόλος ήταν η συνοδεία των ψυχών στους τόπους της αιώνιας ειρήνης από το «δρόμο» του ουράνιου τόξου που έχει τα χρώματά της.
Ο Νάρκισσος, γιος του θεού Κηφισού και μιας νύμφης των δασών, ήταν πανέμορφος. Ενώ, όμως, τον επιθυμούσαν όλες οι νύμφες, ο ίδιος αγαπούσε μόνο τον εαυτό του. Μια μέρα που απολάμβανε για μια ακόμα φορά το καθρέφτισμα του προσώπου του σε μια πηγή του Ελικώνα, οι θεοί αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν για την αυθάδειά του. Έτσι, έπεσε στο νερό και πνίγηκε. Απέμεινε, όμως, ένα λουλούδι, ο νάρκισσος με ένα χρυσό στεφάνι, το οποίο σήμερα γέρνει πάνω από τα νερά των λιμνών και των ποταμών.
Σύμφωνα με μια από τις πολλές ιστορίες της μυθολογίας που συνδέονται με το όνομα Άδωνις, αυτός, μετά από απόφαση του Δία, ήταν υποχρεωμένος να ζει τα δυο τρίτα του χρόνου του με την Αφροδίτη στη γη και το ένας τρίτο με την Περσεφόνη, στον Κάτω Κόσμο. Όταν ένα αγριογούρουνο σκότωσε τον Άδωνη, η Αφροδίτη έχυσε τόσα δάκρυα όσες και οι σταγόνες αίματος που χύθηκαν από το σώμα του Άδωνη. Από κάθε δάκρυ της Αφορδίτης φύτρωσε και μια τριανταφυλλιά.
Η χρήση των λουλουδιών ήταν πάντα διαδεδομένη στην Ελλάδα και είχαν πάντα σημαντική θέση στην καθημερινή ζωή των αρχαίων Ελλήνων, που είχαν καθιερώσει τα Ανθεστήρια ως μια γιορτή ανάλογη με τη σημερινή Πρωτομαγιά, που λάμβανε χώρα στις αρχές της άνοιξης προς τιμή του Διονύσου. Έκαναν, όμως, και τα Ανθεσφόρια, σε ανάμνηση της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.
Μέχρι σήμερα τα λουλούδια είναι απαραίτητα στις χαρές και τις λύπες μας και είναι συνδεδεμένα με τις πιο σημαντικές και ευχάριστες στιγμές της ζωής μας.


Μαρίας Χατζηκώστα
Από την Κυπριακή εφημερίδα «Σημερινή»
 
 
 
 
 

Τετάρτη, 24 Απριλίου 2019

ΘΑ ΦΥΓΕΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ.



ΤΟ ΠΑΡΕΜΠΟΡΙΟ ΤΩΝ
ΑΛΛΟΔΑΠΩΝ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ...
Πειραιάς (δίπλα από τον Ηλεκτρικό).
Παράνομοι έμποροι, που πιθανότατα είναι και παράνομοι μετανάστες, ανενόχλητοι πουλούν την πραμάτεια τους...
Η Αστυνομία μόνο στις 90χρονες και 82χρονες Ελληνίδες, που πωλούν τερλίκια και ζοχιές, δείχνει ζήλο τυπολατρικής εφαρμογής τού νόμου...

Θανάσης Γκόρδης

                                                 ----------------------------------------


ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΑΔΕΙΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ, ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΝΟΙΚΙΑΖΟΥΝ ΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΤΟ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΝΟΥΝ ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΝΟΜΙΜΟΙ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑΤΑΡΧΕΣ, ΠΟΥ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΑ ΕΞΟΔΑ,
ΕΝΩ ΑΥΤΟΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΝ ΕΝΑ ΕΥΡΩ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΞΕΝΕΙ, ΑΛΛΑ ΑΝΤΙΘΕΤΑ ΤΟΥΣ ΟΒΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΚΕΡΑΙΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΤΕΛΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΤΟΥΣ, ΛΑΘΡΑΙΩΣ ΠΟΥΛΟΥΝ ΕΝΩ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, ΟΠΩΣ ΛΑΘΡΑΙΩΣ ΕΙΣΗΛΘΑΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ, ΠΟΣΟ ΘΑ ΑΝΤΕΞΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΥΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΧΩΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΗΣ ; 
ΤΩΡΑ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ ΟΤΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΑΡΧΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΝΟΙΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΙΤΗ ΤΟΥ, ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΟΙ ΛΑΘΡΑΙΟΙ, [ ΒΡΗΚΑΝ ΟΡΘΑΝΟΙΧΤΑ ΚΑΙ ΑΝΟΧΥΡΩΤΑ ΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΜΠΗΚΑΝ ] , ΑΛΛΑ ΤΟ ΣΑΠΙΟ ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ ΜΙΣΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ, ΠΟΥ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΗΝ ΑΤΑΞΙΑ ΚΑΙ ΜΙΖΕΡΙΑ, ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ. ΜΕΤΡΑΜΕ ΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΦΥΓΕΙ Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ. 
ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΕΜΕΙΝΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΛΗΡΗ ΕΞΟΒΕΛΙΣΜΟ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑΝΤΙΚΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΥΠΟΛΟΙΠΩΝ ΤΟΥ ΒΡΩΜΙΚΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΒΑΛΛΑΝ ΣΤΗΝ ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΓΙΑ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ.

Λελα Σερεμετη

ΤΗ ΛΕΝΕ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ…


Αποτέλεσμα εικόνας για εχω μια αδερφη τη λενε βορεια ηπειρο

Εχω μια αδερφη τη λενε Β Ηπειρο. https://youtu.be/wdCo524DNkU



ΤΗ ΛΕΝΕ ΒΟΡΕΙΟ ΗΠΕΙΡΟ…
Έχω μια αδελφή
την αγαπώ πολύ
τη λένε Βόρειο Ήπειρο
και είν’ Ελληνική
Κι’ από την αγάπη την πολλή
σκλάβα την έχουν οι Αλβανοί
και δεν μας καίγεται καρφί
αυτή είναι  αλήθεια Έλληνα  πικρή
ποτέ δεν πήγες να την δεις ακόμη και τώρα που μπορείς
αιώνες στέκεις αδρανής και αδιαφορείς
ήρθε η ώρα  να ντραπείς
να  κάνεις κάτι για να ελευθερωθεί
Το πιο αγνό Ελληνικό χώμα
οι προαιώνιες ρίζες μας  είναι εκεί ακόμα
τ’ αφήσαμε στων τουρκαλβανών το στόμα
για αυτήν   ουδεμία  δείξαμε  συμπόνια
αιώνες τώρα και χρόνια ζει  στην μοναξιά
στα  καταχθόνια της πιο ζοφερής σκλαβιάς
ήλθαν στην Ελλάδα τα παιδιά
Λίκνο της ράτσας μας το πιο παλιό
κάθε της τραγούδι αναστεναγμός , πόνος και λιγμός
το αθηναϊκό   σινάφι το κομματικό
πενταράκι δεν δίνει τσακιστό
που πέφτει η Βόρειος Ήπειρος αν   ρωτήσεις;
κάπου στη Αλάσκα  το κομματόσκυλο  θα σου απαντήσει;
Δύο φορές την  έχουμε με αίμα απελευθερώσει
και τις δύο φορές  Έλληνες  την έχουν σιδηροδέσμια  παραδώσει
αιμοδιψείς σφαγείς την έχουν μακελέψει
ουδείς στο ελληνικό κρατίδιο   της   είπε αγάπης λέξη
και ακόμη καθεύδει υπό μανδραγόρα
Έλληνα πατριώτη προχώρα τώρα
για τη  Βόρεια Ήπειρο σήμανε η ώρα !!
ακόμη  το Βορειοηπειρωτικό  εκκρεμεί στο διπλωματικό
τραπέζι
ουδόλως  ενδιαφέρεται  ο κάθε ο επι των εξωτερικών  «Κοτζιάς»
να το επαναφέρει
την Τσαμουριά  όμως  σκέπτονται να   επιλύσουν
αν οι πολίτες σε τούτες τις εκλογές τους ψηφήσουν
Αλβανοί κακοποιοί μας έχουνε ληστέψει και σκοτώσει
των βραχονησίδων την ΑΟΖ   στην Αλβανία
έχουν  οι «κοτζιάδες»   δώσει;
λίαν συγκαταβατικοί  πριν ακόμη  αρχίσουν
οι   συζητήσεις
στο Βορειοηπειρωτικό    οριστική ταφόπλακα
έχουν ρίξει
δεν με νοιάζει αν  ακροδεξιό  με πουν και χρυσαυγίτη
κάλλιον όμως φιλόπατρις παρά
προδότης ή  ψοφοδεής σαν το ποντίκι
Ο παιάν σήμανε της Ελευθερίας  έφθασε η ώρα
η Βόρειος Ήπειρος τους διωγμούς δεν τους αντέχει
άλλο τώρα
Ο ήρωας Κατσίφας σήκωσε της Ελευθερία
τη σημαία τη μεγάλη
τη γη στους Βουλιαράτες πότισε με το αγνό του αίμα
το ηρωικό μας παλικάρι
σαν τον  οπλαρχηγό Πλαπούτα και τον Υψηλάντη το 1821
τα μορμολύκεια των Αθηνών σφόδρα τους ενόχλησε η ιδέα
η αντίδραση τους εχθρική και  λυσσαλέα
καθώς με τους εχθρούς μας    φιλικά  κάνουν παρέα
όπως πούλησαν την Μακεδονία μας  σκλάβα  στους Σκοπιανούς
έτσι  την Βόρειο Ήπειρο σιωπηλά  χάρισαν
στους Αλβανούς
και δεν τολμούν αυτονομία να ζητήσουν
ούτε τα ελάχιστα δικαιώματα της εθνικής
μας ομογένειας να εξασφαλίσουν
Ο απανταχού Ελληνισμός ας ξεσηκωθεί
και ας θυμώσει
την μικρή μας αδελφή από τον  απαγωγέα
να   ελευθερώσει
Αυτονομία να δοθεί σε πρώτη φάση
εισιτήριο της Αλβανίας στην Ευρώπη να μη δοθεί
πριν το περάσει
τώρα  να τους πάρουν θέλουν και  τα σπίτια
Έλληνα  Λευτεριά ζητάει η αδελφή μας
Αγωνίσου για δικαιοσύνη με δόντια και με νύχια !!!
Αμφικτύων
23/4/2019
*Αμφικτύων είναι ο Υποστράτηγος ε.α Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης,
Συγγραφεύς, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών

ΠΡΟΩΘΕΙΣΤΕ ΑΝ ΣΥΜΦΩΝΕΙΤΕ

Τρίτη, 23 Απριλίου 2019

ΚΕΝΕΝΤΥ,ΤΣΑΒΕΖ,ΚΑΝΤΑΦΙ-ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΜΑΣΟΝΟΥΣ

Τρία Μνημόνια = 173,6 δις βάρη!



23 Aπρίλη 2010. Συμπληρώθηκαν 9 χρόνια από τότε που από το Καστελόριζο, με φόντο τις βαρκούλες που αρμενίζανε, ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την είσοδο της χώρας στον ατέλειωτο Γολγοθά των μνημονίων.
Από  τότε μέχρι σήμερα έχουν – ανάμεσα στα άλλα – συμβεί και αυτά:
    Στην έκθεση που παρουσίασε πριν από λίγες μέρες το ΙΜΕ της ΓΣΕΒΕΕ ανάμεσα στα άλλα ενδιαφέροντα στοιχεία υπάρχει και ένα εύρημα εξαιρετικής κατά τη γνώμη μας σημασία. Έχει να κάνει με την αποτίμηση και αποτύπωση της λεγόμενης «δημοσιονομικής προσαρμογής (σσ: τα βάρη, δηλαδή, που στην ουσία επωμίστηκε ο ελληνικός λαός) κατά πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής»  (σσ: δηλαδή κατά κάθε μνημόνιο ξεχωριστά).
Τι προκύπτει:
  • Σύμφωνα με την έκθεση το πρώτο Μνημόνιο επέφερε βάρη ύψους 22,5 δισ. ευρώ.
  • Στην συνέχεια ήρθε το δεύτερο Μνημόνιο για να… διορθώσει τα του πρώτου. Και τι έκανε; Στα προηγούμενα πρόσθεσε επιπλέον βάρη ύψους 27 δισ. ευρώ με αποτέλεσμα η επιβάρυνση του δεύτερου Μνημονίου να ανέλθει 47 δισ. ευρώ.
Με άλλα λόγια πρώτο και δεύτερο Μνημόνιο επέφεραν αθροιστικά βάρη στις πλάτες του λαού ύψους 69,260 δισ. ευρώ.
  • Και έπειτα, από εκεί που όλα αυτά θα τέλειωναν «σε ένα νόμο με ένα άρθρο», ήρθε και το τρίτο Μνημόνιο που στα προηγούμενα ήρθε να προσθέτει και νέα βάρη, αυτή τη φορά ύψους 39,9 δισ. ευρώ, ανεβάζοντας έτσι τον λογαριασμό στα 104 δισ. ευρώ.
  • Σωρευτικά, λοιπόν, εκείνο που προκύπτει είναι ότι τα 3 Μνημόνια (που το κάθε επόμενο όχι μόνο κουβαλούσε τα μέτρα του προηγούμενου αλλά πρόσθετε σε αυτά και τα νέα κάθε φορά μέτρα) επέφεραν την περίοδο 2010-2019 μια «προσαρμογή» στις τσέπες και στις πλάτες του ελληνικού λαού της τάξης των 173,6 δισεκατομμυρίων!
Με το τελευταίο, μάλιστα, το… «αριστερό» Μνημόνιο, να ισοδυναμεί με το  60% της συνολικής «προσαρμογής»!
    Και το ερώτημα που τίθεται, τόσο προς αυτούς που έφεραν, ήδη, την «έξοδο» από τα Μνημόνια, όσο και προς τους άλλους που υπόσχονται ότι εκείνοι θα φέρουν την «έξοδο» από τα Μνημόνια, είναι τούτο: Τα 173,6 δισ. ευρώ πότε θα τα φέρουν;

https://www.imerodromos.gr/tria-mnimonia-173-6-dis-vari/?fbclid=IwAR3-UeykFpR_wugjUOTbXm3iO3xVrlJAvqHsZ8oECMEYDjUD1QaaSiFWujs 



Ελληνικά στις πολυννησιακές γλώσσες; - Μέχρι που έφτασαν οι Αρχαίοι Έλληνες;

ΕΛΛΑΝΙΑ ΠΥΛΗ: Ελληνικά στις πολυννησιακές γλώσσες; - Μέχρι που έ...: Στὸ συγκεκριμένο βιβλίο, ποὺ ἐξέδωσε Γερμανὸς καθηγητὴς Γλωσσολογίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Χαϊδελβέργης τὸ 1987, παρουσιάζονται περισσότε...

Κυριακή, 21 Απριλίου 2019

«ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΓΕΤΗΣ»



Του Βασιλείου Πορπόρη
 
Για την 21η Απριλίου 1967, γράφτηκαν πολλά. Ειπώθηκαν δε ακόμη περισσότερα. Το μεταπολιτευτικό κατεστημένο κατάφερε να παρουσιάσει (κυρίως σε εμάς τους νεότερους) την εποχή εκείνη όπως ακριβώς το βόλευε, χωρίς ουδέποτε να δώσει στους πρωταγωνιστές της την ευκαιρία να δώσουν μία πραγματική και ουσιαστική εξήγηση για την ζωή και τη δράση τους. Το θέμα και οι συζητήσεις γύρω απ’ την 21η Απριλίου έκλεισαν με την επιστροφή του Κωνσταντίνου Καραμανλή στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1974 και για πολλά χρόνια αποτελούσαν θέμα - ταμπού για την ελληνική κοινωνία και τον λαό μας.
Σήμερα συμπληρώνονται 52 χρόνια από την ημέρα εκείνη. Από την στιγμή δηλαδή που μια ομάδα αξιωματικών του ελληνικού στρατού υπό την ηγεσία του συνταγματάρχου Γεωργίου Παπαδοπούλου κατέλαβε την εξουσία και κυβέρνησε την Ελλάδα επί 6,5 περίπου χρόνια. Ως γράφων του παρόντος άρθρου, δεν θα ήθελα να γίνει εκτενής αναφορά στα οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά επιτεύγματα του Γεωργίου Παπαδοπούλου και της εποχής του, διότι αυτά πλέον είναι γνωστά στο μεγαλύτερο τμήμα του ελληνικού λαού και αναφέρονται καθημερινά σε διάφορες συζητήσεις κατά τα τελευταία χρόνια της οικονομικής κρίσης, των μνημονίων και του ΔΝΤ. Στο θέμα τουλάχιστον της οικονομίας και των  διαφόρων έργων υποδομής, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είναι πλήρη δικαιωμένος ακόμη και στην συνείδηση των πολιτικών και ιδεολογικών του αντιπάλων (όσων βέβαια μπορούν να κρίνουν την εκάστοτε κατάσταση και την εκάστοτε εποχή με ψυχραιμία, λογική και αντικειμενικότητα).
Σε αυτό που θα ήθελα να εστιάσουμε σήμερα το ενδιαφέρον μας ένεκα της επετείου, είναι τα ιδεολογικά επιτεύγματα του Γεωργίου Παπαδοπούλου και του έργου του, καθώς και της σημασίας που είχε και εξακολουθεί να έχει για τον Έλληνα/ίδα της κάθε χρονολογικής περιόδου το παράδειγμα αυτό και η θυσία του. Αυτό θα έχει ως αποτέλεσμα την ιδεολογική δικαίωση του καθεστώτος και συνεπώς την απαλλαγή του από κάθε είδους λασπολογία που μέχρι σήμερα το βαραίνει. Φυσικά αυτό είναι κάτι που φαντάζει πάρα πολύ δύσκολο, ιδιαίτερα στις μέρες μας, οι οποίες διέπονται από το πνεύμα μίας μαρξιστικής εισβολής και όπου κάθε αναφορά υπέρ των αξιωματικών εκείνων ή γενικότερα υπέρ του κάθε τι μπορεί να φαντάζει ελληνικό και πατριωτικό αποτελεί κόκκινο πανί στα μάτια των κυβερνόντων και των υποστηρικτών τους. Ωστόσο, όπως αναφέρει και ο Κωνσταντίνος Καβάφης στο ποίημά του «Ιθάκη»: «Σημασία έχει το ταξίδι κι όχι να φτάσεις στην Ιθάκη…»(!) Έτσι κι εμείς, ως γνήσιοι εραστές της ελληνικής ιστορίας και της αλήθειας, οφείλουμε να κάνουμε την προσπάθειά μας για τον στόχο αυτόν, ακόμη κι αν δεν τα καταφέρουμε, ακόμη κι αν αποτύχουμε, ακόμη κι αν ο αγώνας μας αυτός λήξει άδοξα όπως ο αγώνας και η προσπάθεια του Παπαδόπουλου και των συνεργατών του.
Πριν όμως αναφέρουμε το οτιδήποτε, θα ήθελα να λύσω πρώτα μία απορία, η οποία εύλογα θα γεννηθεί σε πολλούς από εσάς την στιγμή που θα διαβάζετε το παρόν κείμενο. Δηλαδή, το πώς είναι δυνατόν ένας τόσο νέος άνθρωπος χωρίς καμία σχέση με το καθεστώς αυτό να έχει ασχοληθεί με μία εποχή την οποία ούτε καν έζησε και να έχει αφιερώσει χρόνο και φαιά ουσία στην μελέτη του βίου και της πολιτείας ορισμένων ανθρώπων, οι οποίοι δεν βρίσκονται πια στην ζωή. Στο ερώτημα αυτό έχει απαντήσει πριν από 20 περίπου χρόνια, ο υπαρχηγός της 21ης Απριλίου Στυλιανός Παττακός, ο οποίος στον επικήδειο λόγο του προς τον Γεώργιο Παπαδόπουλο τον Ιούνιο του 1999, είπε μεταξύ άλλων τα εξής:
«Σήμερον αποτελεί δικαίωσιν της Επαναστάσεώς μας το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας και μάλιστα των νέων μας, κινεί με απέχθεια την κεφαλίν όταν ακούει τους δημαγωγούς να μας κατηγορούν και με έμφασιν νοσταλγικώς αναφωνούν: “Που ’σαι Παπαδόπουλε…”».  
Πράγματι, η άσχημη κατάσταση την οποία έχουν επιβάλει κατά τις τελευταίες δεκαετίες οι μεταπολιτευτικοί κυβερνόντες, έχει στρέψει ένα μεγάλο τμήμα του λαού και ιδιαίτερα της νεολαίας στην αναζήτηση της αλήθειας της “άλλη εποχής”. Και αυτό φυσικά δεν συμβαίνει για τα έργα, τους δρόμους και το νερό που έφερε στα χωριά μας ο Παπαδόπουλος. Κάτι τέτοιο θα ήταν παράλογο, μιας και ο ίδιος δεν βρίσκεται πια στην ζωή για να έρθει και να σώσει την Ελλάδα ξανά, να δημιουργήσει τα αντίστοιχα έργα, να δώσει δουλειά και ελπίδα στον λαό. Η οικονομία ούτως ή άλλως είναι μία παράμετρος η οποία έρχεται και παρέρχεται και ανά πάσα ώρα και στιγμή μπορεί να ανθίσει, αλλά και να γκρεμιστεί και ξαναχτιστεί από την αρχή. Σε ιδεολογικό όμως επίπεδο, ο Γεώργιος Παπαδόπουλος αναζητείται πλέον επί καθημερινής βάσεως, μιας και σήμερα λείπουν οι άνθρωποι με καθαρή και αγνή ιδεολογία, οι οποίοι πάνω από όλους και από όλα να βάζουν την πατρίδα μας.  
Θα ήθελα εδώ να δώσουμε ένα παράδειγμα και να κάνουμε έναν παραλληλισμό της τότε εποχής με το σήμερα: μετά την κρίση που ξέσπασε στην Ελλάδα κατά τα Ιουλιανά του 1965[1] και της απεριόριστης αγανάκτησης που κυρίευε κατά την εποχή εκείνη (δηλαδή την δεκαετία του 1960) τον λαό και τον στρατό, είχε κυριαρχήσει το εξής σύνθημα στην κοινωνία, στις καθημερινές συζητήσεις και στον δημοσιογραφικό τύπο: «Μα δεν θα βρεθεί ένας λοχίας να μας σώσει;». Σήμερα, 52 χρόνια μετά από την ανεύρεση αυτού του «λοχία», το σύνθημα που επικρατεί και πάλι στην κοινωνία επί καθημερινής βάσεως είναι το ακόλουθο: «Που ‘σαι ρε Παπαδόπουλε…» Σαφώς και ο λαός σήμερα δεν ζητά την ανάσταση του Γεωργίου Παπαδοπούλου, αλλά κάποιον παρόμοιο στον οποίο θα μπορέσει να ακουμπήσει και να αντλήσει από αυτόν θάρρος και ελπίδα για το μέλλον. Δηλαδή, αντί για το απρόσωπο σύνθημα που κυριάρχησε κατά την δεκαετία του 1960 και έκανε αναφορά στον «λοχία», σήμερα έχει αντικατασταθεί από το προσωποκεντρικό σύνθημα «Που ‘σαι ρε Παπαδόπουλε…».
 Η αλησμόνητος λοιπόν αυτή φράση και η αναφορά στο πρόσωπο του Γεωργίου Παπαδοπούλου, έχει καταστεί το σλόγκαν της μεταπολιτευτικής Ελλάδος. Σαφώς μία τέτοια αντίστοιχη Επανάσταση δεν είναι απαραίτητο να ξαναγίνει από τον στρατό, αλλά από τον καθένα μας ξεχωριστά, αρκεί να σκεφθούμε, να μελετήσουμε, να αναγνωρίσουμε πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις και να αφήσουμε στην άκρη τον οποιοδήποτε τυχόν εγωισμό μας. Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω ότι πλέον ο Γεώργιος Παπαδόπουλος έχει καταστεί Ιδέα στις συνειδήσεις πολλών από εμάς. Και όπως άλλωστε έλεγε και ο ίδιος:
«Η Ιδέα εγκαταλείπει την θέσιν μόνον όταν αποθάνει. Και αι ιδέαι δεν αποθνήσκουν…»


[1] Για αναλυτικές πληροφορίες και λεπτομέρειες σχετικά με το παρόν θέμα μπορείτε να ανατρέξετε στο βιβλίο του Μάνου Ν. Χατζηδάκη «Γιατί & πώς έγινε η Επανάστασις του 1967».
 



ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΙΣΤΗ



ΞΗΜΕΡΩΝΕΙ 21Η ΑΠΡΙΛΙΟΥ - ΝΑΙ ΗΤΑΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ - ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΘΝΟΣΩΤΗΡΙΟΥ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ 1967 - BINTEO


Σε λίγες ώρες ξημερώνει η επέτειος της 21 Απριλίου. 
Μιας επετείου η όποια έχει κατασυκοφαντηθει από τους  διαφόρους δημοκράτες από όλο το πολιτικό φάσμα από τα δεξιά ως τα αριστερά,τόσα χρόνια μας μιλούσαν για την κακιά χούντα η οποία στέρησε τις ελευθερίες στον ελληνικό λαό,κατάργησε την δημοκρατία,εξόρισε και χτύπαγε αθώους πολίτες και ήταν αμερικανοκίνητη(εδώ γελάμε).
Ήταν όμως έτσι τα πράγματα η μήπως η Ελλάδα ζούσε καλύτερες μέρες μια απλή διαδρομή στο παρελθόν θα μας βοηθήσει.

Το οικονομικό θαύμα της 21ης Απριλίου
Περισσοτερα στο: http://www.epilekta.com/2018/04/21-1967-binteo.html?fbclid=IwAR2l8-r1AZVX3m_GGYguGXhV8r31fhYy4P2OzUpDnBlpB4OqfoTa8kHkwZ4

Σάββατο, 20 Απριλίου 2019

ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ... - Το τότε καί το τώρα.

Γράφει ο Ηλίας Ηλιακόπουλος
Αλεξανδρούπολη
ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ...

Σουδαια ημερα σημερα μη το ξεχνατε.Προσεγγιστε με νηφαλιοτητα την ιστορια και μελετηστε την.Το τοτε και το τωρα.Τοτε οι ηγετες της Επαναστασεως εγενοντο δεκτοι με επεφημιες και ιαχες στους δρομους απο τον λαο στην συντριπτικη του πλειοψηφια.
Σημερα το κυβερνητικο σιναφι επισκεπτεται την καθε πολη με δυο διμοιριες ΜΑΤ διπλα του,ακουγοντας τα σχολιανα του για οσα ανθελληνικα διαπραττει...
Για του λογου το αληθες ,τα ρεπορταζ του τοτε και τωρα μιλουν μονα τους.
Τοτε η χωρα κυβερνηθηκε απο επαναστατες ελληνοψυχους συνταγματαρχες,τωρα απο μυσαρους και καταπτυστους πολιτικαντηδες,που δεν εχουν αφησει τιποτε ορθιο.
Δεν ειναι αραγε ετσι;
Η γενια εκεινη των στρατιωτικων ειχε μπαρουτοκαπνιστει στα πεδια των μαχων,αφου ως αξιωματικοι ειχαν πολεμησει στο μετωπο του 40. Οι σημερινοι πολιτικαντηδες αλλα και οι καριεριστες στρατιωτικοι ειναι ακαπνοι χαρτογιακαδες ,προσμενοντας την προαγωγη των σε ανωτερες θεσεις.
Μεχρι τοτε εχουν πιει το αμιλητο νερο και μονο,οταν αποστρατευθουν γινονται λαλιστατοι,προσδοκωντας πολλοι απο αυτους ενα νεο ξεκινημα στην οζουσα λεωφορο της πολιτικης.
Τοτε λειτουργουσε η ΜΟΜΑ ,ηστρατιωτικη υπηρεσια κατασκευης εργων.

Με λιγοστο κοστος και με ανυπαρκτες μιζες.Εφτιαχνε Ελλαδα παντου με εργα και χωρις ρεμουλες η τοτε στρατιωτικη κυβερνηση.Απο την μεταπολιτευση και μετα η χωρα δεχτηκε τον σφιχτο εναγκαλισμο των εργολαβων της διαπλοκηςκαι το μεγαλο φαγοποτι αρχισε.
Φαγοποτι λαδωματα και μιζες στην ημερησια διαταξη. Τα πακετα Ντελορ ,τα μεσογειακα προγραμματα ,διαδεχονταν το ενα το αλλο.Αντι ομως να πηγαινουν επ ωφελεια του παραπλανημενου λαου, κατεληγαν σε δωρακια πολλων εκατομμυριων στους παρατρεχαμενους των υπουργειων ,στους υπουργους που ειχαν να συντηρησουν και πολυεξοδες ερωμενες,βεβαιως βεβαιως.
Και το πανηγυρι της απεριγραπτης μασας καλα κρατουσε.
Και να μετα ο αλογιστος δανεισμος,για να τα βγαλουμε περα σαν λαος και κρατος.
Μηδενικο χρεος παρεδωσε η κυβερνηση των συνταγματαρχων ,οταν αφησε την εξουσια.
Κοντα στα τετρακοσια δις εκτιναχθηκε μεχρι σημερα το χρεος κι ακομη πατο δεν πιασαμε.
Μπορει κανεις χαμερπης πολιτικαντης να τα αμφισβητησει ολα ;!
Και κατι αλλο.Οι σημερινοι εθνοπροδοτες ειναι στην πλειοψηφια τους αθεοι,οι τοτε πιστευαν και μεταλαμπαδευαν σε Θεο ,πατριδα οικογενεια.Αμειλικτες συγκρισεις που κανουν ομως τη διαφορα.Εστω κι αν ο παραπλανημενος αυτος λαος δεν θελει νααυτα τιςδει.

Κακο του κεφαλιουτου...!
Ηλίας Ηλιακόπουλος

Ποιός Μωυσής;… Η Γέννηση του Περσέα.

Μια φορά και έναν καιρό, τα πολύ παλιά τα χρόνια, στην ωραία και καλή πόλη του Άργους ήταν ένας ισχυρός βασιλιάς, ο Ακρίσιος.
Ήταν δυο αδέλφια δίδυμα, αυτός και ο Προίτος, που τσακώνονταν πριν ακόμα γεννηθούν, μέσα στην κοιλιά της μητέρας τους της Αγλαΐας, χτυπιόντουσαν και αμφισβητούσε ο ένας τον άλλο, όπως θα έκαναν τελικά και σε όλη τους τη ζωή. Συγκεκριμένα μάλιστα, έμελλε να συγκρουστούν για την εξουσία στην πλούσια κοιλάδα της Αργολίδας.

Τελικά, ο ένας βασίλεψε στο Άργος, ο άλλος, ο Προίτος, στην Τίρυνθα. Ο Ακρίσιος είναι λοιπόν ο βασιλιάς του Άργους. Στενοχωριέται που δεν έχει παιδί αρσενικό. Όπως συνηθίζεται, πηγαίνει να συμβουλευτεί το μαντείο των Δελφών αν θα αποκτήσει κληρονόμο και τι πρέπει ενδεχομένως να κάνει για να τον αποκτήσει.
Ως συνήθως, το μαντείο δεν απαντάει στην ερώτησή του, αλλά του λέει ότι ο εγγονός του, ο γιος της κόρης του, θα τον σκοτώσει.
Την κόρη του τη λένε Δανάη. Είναι μια πανέμορφη κοπέλα και ο Ακρίσιος την αγαπάει πολύ, έχει τρομοκρατηθεί όμως με την ιδέα ότι ο εγγονός του πρόκειται να τον σκοτώσει. Τι να κάνει; Η μία λύση που σκέφτεται είναι να τη φυλακίσει.
Πράγματι, είναι στη μοίρα της Δανάης να είναι συχνά φυλακισμένη. Ο Ακρίσιος χτίζει μια υπόγεια χάλκινη φυλακή, προφανώς στην αυλή του παλατιού του, όπου κλείνει τη Δανάη μαζί με μια γυναίκα για να την υπηρετεί και τις κλειδαμπαρώνει και τις δυο.
Ο Δίας όμως, ψηλά από τον ουρανό, είδε τη Δανάη, στο άνθος της νιότης και της ομορφιάς της, και την ερωτεύτηκε.
Την εποχή που μιλάμε, η μοιρασιά ανάμεσα στους θεούς και τους θνητούς έχει γίνει πια. Έχουν ξεχωρίσει λοιπόν, η απόσταση που τους χωρίζει όμως δεν είναι και πολύ μεγάλη και οι θεοί μπορούν και ρίχνουν πού και πού καμιά ματιά από ψηλά, από την κορυφή του Ολύμπου και τον λαμπερό αιθέρα, στις όμορφες θνητές.
Βλέπουν τις κόρες της Πανδώρας, την οποία έστειλαν στους ανθρώπους και ο Επιμηθέας έκανε το λάθος και την έβαλε στο σπίτι του. Τις βρίσκουν υπέροχες. Όχι πως οι θεές δεν είναι όμορφες, ίσως όμως οι θεοί βρίσκουν στις θνητές κάτι που δεν έχουν οι θεές.
Ίσως την εύθραυστη ομορφιά τους ή το γεγονός ότι δεν είναι αθάνατες και οι θεοί πρέπει να τις κορφολογήσουν όσο βρίσκονται ακόμα στην ακμή της νιότης και της γοητείας τους.
Ο Δίας ερωτεύεται τη Δανάη και χαμογελάει όταν βλέπει ότι ο πατέρας της την έχει κλείσει στην υπόγεια χάλκινη φυλακή. Γίνεται χρυσή βροχή, κατεβαίνει και πλαγιάζει δίπλα της. Στη φυλακή αυτή εμφανίζεται ως θεός, παίρνοντας ανθρώπινη μορφή, μία και μοναδική φορά.
Ο Δίας σμίγει λοιπόν με τη Δανάη με άκρα μυστικότητα. Η Δανάη περιμένει παιδί, ένα αγόρι που το λένε Περσέα. Η περιπέτειά της παραμένει μυστική, έως ότου μια μέρα ο Περσέας, ζωηρό μωρό, βάζει τέτοια κλάματα, που ο Ακρίσιος, περαστικός από την αυλή, ακούει έναν παράξενο θόρυβο από τη φυλακή όπου έχει κλείσει την κόρη του.
Ο βασιλιάς ζητάει να τη δει. Τους ανεβάζει όλους απάνω, ανακρίνει τη βάγια και μαθαίνει ότι κάτω υπάρχει ένα αγοράκι. Τον πιάνει τρόμος και μανία μαζί, καθώς θυμάται τον χρησμό του μαντείου των Δελφών. Σκέφτεται ότι η δούλα έμπασε κάποιον στα κρυφά για τη Δανάη.
Ανακρίνει την κόρη του: «Ποιος σου σκάρωσε το παιδί; – Ο Δίας».
Ο Ακρίσιος δεν πιστεύει λέξη. Διώχνει πρώτα τη δούλα που είχε γίνει βάγια, για την ακρίβεια τη θυσιάζει στον εφέστιο βωμό του Δία. Τη Δανάη και το παιδί, όμως, τι να τους κάνει;
Ο πατέρας δεν μπορεί να λερώσει τα χέρια του με το αίμα της κόρης και του εγγονού του. Αποφασίζει να τους φυλακίσει και πάλι.
Φωνάζει έναν μαραγκό πολύ άξιο, πολύ επιδέξιο, ο οποίος φτιάχνει μια κιβωτό και τους βάζει μέσα και τους δυο, τη Δανάη και τον Περσέα. Αφήνει τους θεούς να μεριμνήσουν πώς θα ρυθμίσουν το ζήτημα. Αυτή τη φορά όμως δεν τους ξεφορτώνεται κλείνοντάς τους στο υπόγειο του σπιτιού του.
Κλειδώνει την κόρη και τον γιο της στην κρύπτη αυτή και τους αφήνει να πλανηθούν στους υδάτινους ορίζοντες. Πράγματι, η κιβωτός αρμενίζει στη θάλασσα και φτάνει στις ακτές ενός μικρού και φτωχού σχετικά νησιού, στη Σέριφο.
Ένας ψαράς, από βασιλική γενιά όμως, ο Δίκτυς, πιάνει στα δίχτυα του την κιβωτό. Την ανοίγει και βλέπει τη Δανάη και το παιδί της.
Γοητεύεται και αυτός από την ομορφιά της Δανάης, παίρνει τη γυναίκα και τον γιο της στο σπίτι του και τους συμπεριφέρεται όπως στην οικογένειά του. Κρατάει μαζί του τη Δανάη, της φέρεται με σεβασμό και μεγαλώνει τον Περσέα σαν να ήταν γιος του.

Απόσπασμα από το βιβλίο Το Σύμπαν, οι Θεοί, οι Άνθρωποι, Ελληνικές ιστορίες για τη δημιουργία του κόσμου, Jean-Pierre Vernant, εκδόσεις Πατάκη

https://ellaniapili.blogspot.com/2017/04/blog-post_301.html?fbclid=IwAR0x3QNr4ZWSub_0Wv1-rGxOLWtHO2h3XAFcCvCiz
mQqtsvTBjm2vMrK1EQ 

Ενα Αηδόνι, το πρωτο εφέτος, στον Ορεινό Όγκο Ωραιοκάστρου