Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2018

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΦΗΜΟ «ΤΩ ΑΓΝΩΣΤΩ ΘΕΩ»

Φωτογραφία του χρήστη Τοις Έλλησιν.





«Τω αγνώστω θεώ». Η ιστορία αυτή φαντάζει αθώα. Πολύ απλή. Κατανοητή και ευκολοχώνευτη, ακόμα κι από παιδιά. Μας λέει πως όταν ο Απόστολος Παύλος πήγε να διδάξει στην Αθήνα τον λόγο του ενός «αληθινού» και μοναδικού θεού (ο οποίος όμως ήταν ταυτοχρόνως και τρεις σ’ έναν: ο Χριστός, ο πατέρας του και το άγιο πνεύμα), είδε μνημείο με επιγραφή που έλεγε «τω αγνώστω θεώ».

Σύμφωνα δε με την χριστιανική αντίληψη, από την πληροφορία αυτή συνεπάγονται τα εξής συμπεράσματα:
- Πρώτον, οι Αθηναίοι γνώριζαν κατά βάθος ότι οι θεοί στους οποίους πίστευαν ήταν ψεύτικοι. Κοντολογίς ότι ήσαν ειδωλολάτρες.
- Δεύτερον, επειδή μάλλον υπολόγιζαν ότι ο θεός ήταν ένας και μοναδικός, καλού κακού, του ανήγειραν μνημείο, για να τον τιμούν, παρ’ όλο που δεν τον είχαν ανακαλύψει ακόμα. Δηλαδή ήσαν μεν στραμμένοι προς την αλήθεια του μοναδικού και αληθινού θεού των Ιουδαίων αλλά με κλειστά τα μάτια. Έπρεπε λοιπόν κάποιος να τους τα ανοίξει. Και να που ήρθε το πλήρωμα του χρόνου! Το δε όνομα του οφθαλμίατρου; Απόστολος των εθνών Παύλος.
Όταν ο πρώην διώκτης αυτός του αληθινού θεού πίστεψε και άνοιξαν τα μάτια του, πόσο μάλλον θα πίστευαν αυτοί οι οποίοι τον αναζητούσαν και δεν τον έβρισκαν. Για να καταπιεί κανείς το «ιστορικό» αυτό χάπι, το νερό μέσα στο ποτήρι του έπρεπε να λέγεται άγνοια και απάτη. Όταν δε η ιστορία ρίχνεται στην πυρά ή διαστρεβλώνεται, τότε το χάπι καταπίνεται άνευ υποβοηθήματος, Έτσι με ξερό λαρύγγι.
Κανένα άλλο ψεύδος ίσως δεν δηλητηρίασε τόσο θανάσιμα τις ψυχές των Ελλήνων όσο αυτό περί της δήθεν ειδωλολατρίας των προγόνων τους, σε συνδυασμό με το ψεύδος για τα όσα αφορούν στο μνημείο το αφιερωμένο στον άγνωστο θεό. Στις εγκύκλιες σπουδές του Νεοελληνικού κρατιδίου το δηλητήριο αυτό παρέχεται σε άφθονες ποσότητες από το δημοτικό σχολείο ακόμα.
Ρωμαϊκός βωμός, αφιερωμένος στον «άγνωστο θεό».
Ρωμαϊκός βωμός, αφιερωμένος στον «άγνωστο θεό»
Ποια όμως είναι η αλήθεια; Ας την πληροφορηθούμε από δύο επιφανείς χριστιανούς.
Ο Έρασμος λοιπόν στο απολαυστικό βιβλίο του «Μωρίας Εγκώμιον», εκδ. ΗΡΙΔΑΝΟΣ 1972 Κεφ. 64 σελ. 145, αναφέρει μεταξύ άλλων: «… Αν πρέπει να πιστέψουμε τον άγιο Ιερώνυμο … ο άγιος Παύλος, διαβάζοντας τυχαία την επιγραφή ενός μνημείου στην Αθήνα, την άλλαξε για να έρχεται πιο καλά με όσα εκείνος έλεγε για την χριστιανική πίστη», σχόλ. στις πράξεις των Αποστόλων (17,23).
Προσέξτε παρακαλώ περί τι είδους αλλαγής πρόκειται: «Παράλειψε τις λέξεις που μπορεί να έβλαπταν την υπόθεσή του και κράτησε μόνο τις δύο τελευταίες – αγνώστω θεώ – και πάλι τις άλλαξε κομμάτι, γιατί ολόκληρη η επιγραφή έλεγε: ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ ΑΣΙΑΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΑΦΡΙΚΗΣ ΘΕΟΙΣ ΑΓΝΩΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΞΕΝΟΙΣ».
Και συνεχίζει: «Φαίνεται πως αυτό το παράδειγμα πιάσανε ν’ ακολουθούν τα παιδιά οι θεολόγοι. Ψαρεύουν απ’ εδώ κι απ’ εκεί τέσσερις-πέντε λέξεις, στην ανάγκη τις αλλάζουν το νόημα και το ταιριάζουν όπως τους βολεύει και στα κομμάτια αν αυτό που έρχεται πριν ή μετά δεν έχει καμμιά σχέση με το θέμα ή πάει κι αντίθετα. Και το κάνουν αυτό με τόσο πετυχημένη ξεδιαντροπιά που τους ζηλεύουν ακόμη κι οι νομικοί» μετάφρ. Στρατή Τσίρκα.
Εάν ο Έρασμος κύτταζε τους σημερινούς απόγονους των θεολόγων της εποχής του θα καταλάβαινε ότι η περιγραφή του αυτή καθόλου πλέον δεν επαρκεί, για να περιγράψει ούτε καν την μισή αλήθεια, για την επίδοσή τους στην απάτη (βλ. Θεολογία ή καλύτερα το χρέος της ανθρωπότητας προς τους Θεολόγους).
Ποια αλήθεια λοιπόν καταδιαστρέβλωσαν «τα παιδιά οι θεολόγοι»:

Οι Αθηναίοι τιμούν τους θεούς τους, τιμούν του θεούς των γειτόνων τους, όσους φυσικά γνωρίζουν, αλλά δεν τους αρκεί αυτό. Στήνουν μνημείο ακόμα και για όλους τους θεούς των τριών ηπείρων τους οποίους ούτε καν γνωρίζουν, για να δείξουν τον σεβασμό τους προς την παγκόσμια κοινότητα.
Τον υπερευγενικό αυτόν σεβασμό προς τους αλλότριους θεούς, γνωστών και αγνώστων, έρχεται ο ξεδιάντροπος (τουλάχιστον κατ’ Έρασμο) Παύλος και τον αποκαλεί «τω αγνώστω θεώ» = Γιαχβέ (έτσι αποκαλείται ο θεός των Ιουδαίων στα ιερά βιβλία τους).
Μ’ αυτό το ελεεινό ψέμα διαπαιδαγωγούνται μέχρι την σήμερον, ποιος ξέρει και μέχρι πότε, όλα τα Ελληνόπουλα, σε συνδυασμό με το δίδυμο αδελφάκι του την δήθεν ειδωλολατρία.
Γι’ αυτό το τελευταίο αυτό αδελφάκι είναι καιρός ν’ ακούσουμε έναν άλλο τίμιο χριστιανό, τον Νικόλαο Τωμαδάκη, καθηγητή της Βυζαντινής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο έργο του «Εισαγωγή εις την Βυζαντινήν Φιλολογίαν» τόμ. Α΄τεύχ. Α΄ έκδ. Β΄ Αθήναι 1956, μας λέει τα εξής: «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριον λόγον του Ελληνισμού, ως ζωής και σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποίαν ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού. Λατρείαν των ειδώλων, δι’ ήν κατηγορούν τα συναξάρια τους μη χριστιανούς συχνότατα, δεν εγνώρισαν οι Έλληνες, εν τούτοις το όνομα Έλλην ταχύτατα συνέπεσε με την έννοια του ειδωλολάτρης».
Ας δούμε δε στο σημείο αυτό τα παθήματα των «ειδωλολατρών», κατά χριστιανούς, Ελλήνων, μέσα από το βιβλίο «Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ» εκδ. «Ψυχογιός» 1988, της Πρυτάνεως στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, Ελένης Γλύκατζη – Αρβελέρ, η οποία θεωρείται ένα από τα ιερά τέρατα της βυζαντινολογίας. Από την σελ. 17 διαβάζουμε: «… Εναντίον των ειδωλολατρών (διάβαζε Ελλήνων) εφαρμόσθηκαν μέτρα, που συχνά πήραν το χαρακτήρα πραγματικών διώξεων. Το μαντείο των Δελφών υποχρεώθηκε να σιγήσει, οι Ολυμπιακοί αγώνες και τα Ελευσίνια μυστήρια απαγορεύθηκαν. Τα ιερά λεηλατήθηκαν από τους χριστιανούς… οι ιερείς υποχρεώθηκαν – να σιγήσουν ή να αποθάνουν – όπως γράφει ο Λιβάνιος…»
Και παρ’όλο που η αλήθεια είναι ότι κατά πολύ περισσότερο καταστράφηκαν οι Έλληνες και ο Ελληνισμός από τους χριστιανούς, οι τελευταίοι αυτοί έχουν το θράσος να ομιλούν ακόμα ανενόχλητοι περί Ελληνοχριστιανισμού. Ας μη απορεί όμως κανείς και τόσο για την κατάσταση αυτή.
Ο ίδιος αυτός ξεδιάντροπος Παύλος, μας περιγράφει με εντυπωσιακή γλαφυρότητα ποιους κάλεσε ο θεός του για εκλεκτό ποίμνιό του:
«Παρατηρήσατε αδελφοί, ποιοι είσθε σεις που ο θεός κάλεσε. Δεν υπάρχουν μεταξύ σας πολλοί σοφοί κατ’ άνθρωπο, ούτε πολλοί δυνατοί, ούτε πολλοί ευγενείς την καταγωγήν (κανένας άνθρωπος ποτέ στην οικουμένη των ανθρώπων δεν αποπειράθηκε να διαβάλλει την ευγένεια, του οποιουδήποτε είδους, με θρησκευτικό τρόπο, πλην του ανάγωγου αυτού Παύλου), αλλά εκείνους που ο κόσμος θεωρεί μωρούς εδιάλεξε ο θεός δια να καταισχύνη τους σοφούς, και τους αδύνατους κατά κόσμον αδιάλεξε ο θεός, δια να καταισχύνη του δυνατούς, και ανθρώπους που έχουν ταπεινή καταγωγή κατά κόσμον και τους περιφρονημένους εδιάλεξε ο θεός, ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
«Ακόμη και πράγματα που δεν υπάρχουν δια να καταργήσει εκείνα που υπάρχουν».
Ιδού η πεμπτουσία του χριστιανικού δόγματος. Του ξέφυγε του αθεόφοβου ολόκληρη η αλήθεια του. Ο σκοπός του ήταν να καταργήσει οτιδήποτε υπαρκτό, χάριν ανύπαρκτων (Γιαχβέ) πραγμάτων, όπως ομολογεί τουλάχιστον ευθέως ο ίδιος.
Ίσως στην τελευταία αυτή ομολογία να κρύβεται το μεγαλύτερο μυστικό της επιτυχίας του χριστιανισμού του Παύλου. Οι απελπισμένοι δούλοι της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μόνο σε ανύπαρκτα πράγματα μπορούσαν να ελπίζουν, αφού τα υπαρκτά γι’ αυτούς ήσαν μαύρα κι άραχνα.
Κι όταν στα μυαλά και τις ψυχές απελπισμένων ανθρώπων φωλιάσουν για τα καλά πράγματα ανύπαρκτα, τα οποία τους τρέφουν ανέφικτες ελπίδες, τότε είναι αδύνατο να τα αποσπάσει κανείς όσο κι αν προσπαθήσει.
Ο αγώνας αυτός απαιτεί υπεράνθρωπες προσπάθειες για ελάχιστα αποτελέσματα. Σε μια χώρα δε με Υπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων (ανεξίτηλο αίσχος απέναντι στην ανθρωπότητα) η Ελληνική επανάσταση φαντάζει σαν όνειρο θερινής νυκτός.
Βασδέκης Ν. Σταύρος

Η ΠΡΩΤΗ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΔΑΥΛΟΣ(http://www.davlos.gr/webfiles/yearspec.php…)


=========================================================================

Φωτογραφία του χρήστη Τοις Έλλησιν.


Απόσπ. από το βιβλίο
της Λιλής Ζωγράφου ΑΝΤΙΓΝΩΣΗ
..." Το γεγονος πως δεν σκότωσαν οι Εβραίοι τον Πάυλο, που υποτίθεται πως συνέχισε το έργο του Ιησου, αλλά οι Ρωμαίοι σαν κοινό εγκληματία, τον απογυμνώνει και μας βοηθά στη νεκροψία, προκειμένου ν' αποκαλύψουμε ποιος υπήρξε επιτέλους ο Παύλος.Ένας θρησκευτικός ηγέτης που πραγματοποιήσε το παθιασμένο όνειρο της εξάπλωσης του ιουδαισμού στον κόσμο; Ή ο πολιτικός ηγέτης που εξασφάλισε τη σωτηρία της άρχουσας οικονομικής ολιγαρχίας κι έστησε τις βάσεις των αυταρχικών καθεστώτων;
Κατά τη "γνώση" μου , ο Παύλος τα πραγματοποιεί και τα δυο, το ένα δια του άλλου: Στην κρίσιμη στιγμή, που πετά στην οικονομική ολιγαρχία του καιρού του, που δεν έχει να διαλέξει, ένα σωσίβιο, φτιαγμένο από τον αμείλικτο εβραικό Νόμο, και που αν δεν πιαστεί απ΄αυτό, θα πνιγεί. Αυτή στάθηκε η μεγαλοφυία του Παύλου. Είναι ο πρώτος διδάξας - ό,τι καθορίζουμε σήμερα με τον όρο - φασισμό, δια του απόλυτου σκοταδισμού.
Θα αδικήσουμε, όμως, τον Παύλο, 'αν δε του αναγνωρίσουμε και το προσωπικό πάθος, μέσα στον προορισμό που του αναθέσανε . 'Οχι! αυτό το μακάβριο , εξοντωτικό σχέδιο δεν έγινε από εναν άνθρωπο. Πρόκειται για τη σύλληψη ενός Συστήματος που επιδιώκει να σπάσει το φράγμα της εκλεκτικότητας του πολιτισμού που κρατά τους Εβραίους απομονωμένους σαν λεπρούς ή "ακάθαρτους'.
Όχι βέβαια για να αφομοιωθούν οι Εβραίοι στους κόλπους του πολιτισμού."Μη γένοιτο", που λεγε και ο Παυλος . Αλλα για να ενταχθεί η ανθρωπότητα στην εβραική ιδεολογία. Αν οι Έλληνες εξαιτίας της ιδιοσυγκρασίας τους δέχθηκαν τον ΠΡΟΜΗΘΕΑ που νίκησε το θεό, οι Εβραιοι δέχθηκαν έναν άνθρωπο τον ΜΩΥΣΗ , που σε συνεργασία με τον "ισχυρό" θεο Γιαχβέ έφτιαξε τις αλυσίδες ( ΝΟΜΟ) για να τους κρατά αιώνια υποταγμένους σ 'αυτόν και τις βουλές Του, με κίνδυνο να ναι ηττημένοι από τους άλλους.
...Πουθενά αγάπη για τη ζωή , αγαπη για την ελευθερία , αγανάκτηση για την αδικία, πουθενά η φυσική , απεγνωσμενη του πάλη για την ιερή του ύπαρξη. ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ.!
Και ο ΗΡΟΔΟΤΟΣ ΑΦΗΓΕΙΤΑΙ " Η μάχη του Μαραθώνα κράτησε πολύ... οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς νικούσαν ... οι Πέρσες έφευγαν τρέχοντας να επιστρέψουν στα καράβια τους να σωθούν. Οι Αθηναίοι και οι Πλαταιείς τους κυνηγούσαν στη διαδρομή, σφάζοντας τους , εως ότου φτάσανε στη Θάλλασσα, όπου αναζητούσαν φωτιά να κάψουν τα καράβια που πιάνανε και να μην αφήσουν κανέναν να γλυτώσει.. ΕΚΕΙ σκοτώθηκαν πολλοί και ανάμεσά του Ο ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ του ΕΥΦΟΡΙΩΝΟΣ ( αδελφός του ΑΙΣΧΥΛΟΥ), που αιχμαλώτισε μαζί με αλλους επτά εχθρικά καράβια. Σ ε μια του προσπάθεια να κρατήσει ένα καράβι έτοιμο να σαλπάρει, το ΑΡΠΑΞΕ ΜΕ ΤΟ ΧΕΡΙ. ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥ ΤΟ ΚΟΨΑΝ ΜΕ ΕΝΑ ΤΣΕΚΟΥΡΙ. Ο ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ ΑΠΛΩΣΕ ΤΟ ΑΛΛΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΤΟ ΚΟΨΑΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟ".
Και ο θρύλος μαγεμένος ειναι σίγουρος πως μπορεί να προχωρήσει κι αλλο,συνεχίζει πως " ΤΟΤΕ Ο ΚΥΝΑΙΓΕΙΡΟΣ ΑΡΠΑΞΕ ΤΟ ΚΑΡΑΒΙ ΜΕ ΤΑ ΔΟΝΤΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ ΟΙ ΠΕΡΣΕΣ ΤΟΥ ΚΟΨΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ".
Ε, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί, που δεν ΠΑΡΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΟΤΕ ΑΠΟ ΤΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ, δε σταματούν πουθενά, ανατρέπουν καθεστώτα, θεούς, πολιτεύματα, αμφισβητώντας τα πάνα και τους πάντες, ειναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ.
"Η πλεονεξία ειναι ειδωλολατρία", διατυμπανίζει ο Παύλος.Και όταν φυσικά απευθύνεσαι σε ξελιγωμένους από την πείνα, η πλεονεξία παιρνει τη σημασία της υλικής πολυτέλειας. Αλλά της πλεονεξίας αποτέλεσμα ειναι και η ακατασίγαστη περιέργεια του Έλληνα, που με μια ντουζίνα θεούς στον Όλυμπο ανακάλυψε την προέλευση της ζωής από τη θάλασσα και το υγρό στοιχείο. Ειναι η κατάργηση της θείας Πρόνοιας.
Είναι η ένταξή του στον κίνδυνο της έρευνας για την αλήθεια της ύπαρξής του, που θα του δώσει τα χέρια που θ' αναπαράγουν το αριστούργημα της Δημιουργίας. Απ αυτό τον αχόρταγο, πλεονέκτη, τον άνομο, γονιμοποιήθηκε η Ελευθερία και γέννησε τον ήρωα της τραγωδίας. Τραγικός ήρωας είνάι κεινος που για να βεβαιώσει την ελευθερία του, περπατά ενάντια στη μοίρα του, ακόμή κι όταν γνωρίζει ότι θα καταστραφεί. Ποιος θα σταματήσει αυτή την απειλή που αφηνιασμένος κλονίζει την τάξη του κόσμου;;
Ένας θεός. Ένας αφέντης που θα υποτάξει την ανθρωπότητα, όπως ο ΙΑΧΒΕ υπέταξε το Ισραήλ. όχι!
Ο Παύλος δεν ηταν θρησκευόμενος από πίστη, αλλα από ιδεολογία. Μια ιδεολογία κατοχύρωσης συμφερόντων μασκαρεμενη σε θρησκεία! Και η ιδεολογία αυτή κινδύνευε από ΤΗ ΓΝΩΣΗ που απλωνόταν στη Γη
Αυτός θα φτιάξει εναν θεό που θα καταποντίσει τη γνώση. Και θα αποκαταστήσει την ταπεινωμένη εβραική του υπόσταση, αυτήν την περιφρονημένοι ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΕΝΟΥΣ!
Χρηστος Παπαδημητριου