Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

Ο ΠΥΘΕΑΣ Ο ΜΑΣΣΑΛΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΕΛΤΕΣ



Ένας μεγάλος αρχαίος Έλληνας θαλασσοπόρος,ο Πυθέας (380-310πΧ),ο οποίος εξερεύνησε,χαρτογράφησε,ονόμασε και περιέγραψε στα βιβλία του τις βόρειες θάλασσες,τις παγωμένες περιοχές του πλανήτη μας.
Ο κόσμος του Πυθέα ήταν ο Mεσογειακός κόσμος που είχε όριο τις Άλπεις και τις Ηράκλειες Στήλες στο Γιβραλτάρ, ήταν όμως και ένας κόσμος που είχε ανάγκη την υπέρβαση των ορίων του.
(Η πατρίδα των αρχικών αποίκων της Μασσαλίας (σημερινή νότια Γαλλία) ήταν η Φώκαια της Μ.Ασίας (βόρεια της Σμύρνης) που είχε ιδρυθεί το 800πΧ από τους Αθηναίους.
Όταν οι Πέρσες εισέβαλαν στην Μ.Ασία και κατακτούσαν τις Ελληνικές πόλεις της Ιωνίας,οι κάτοικοι της αποφάσισαν το 539 πχ να φύγουν όλοι για να μη σκλαβωθούν.

Πριν φύγουν πήραν χρησμό από το μαντείο των Δελφών το οποίο τους υπέδειξε που θα ιδρύσουν την νέα πόλη τους.
Έτσι έφυγαν όλοι οι κάτοικοι,ρίχνοντας μάλιστα στη θάλασσα τον "Μύδρο". Ο μύδρος ήταν μικρό κομμάτι σταθεροποιημένης λάβας ηφαιστείου αρκετά βαρύς.--(έριξε μαύρη πέτρα πίσω του.....)
Αυτός ο μεγάλος άντρας της Ελληνικής αρχαιότητας,ο ανυπέρβλητος γεωγράφος,μαθηματικός,αστρονόμος,θαλασσοπόρος και εξερευνητής,επικεφαλής γενναίων Ελλήνων ναυτικών,τον 4ο αιώνα πχ,ταξίδεψε και έφτασε 2300 χρόνια πριν,εκεί όπου μόλις τον 19ο αιώνα μΧ κατόρθωσαν και έφτασαν οι μεταγενέστεροι Ευρωπαίοι και Αμερικανοί εξερευνητές,οι οποίοι έχουν πάρει και την δόξα σαν πρωτοπόροι και μνημονεύονται σαν κατακτητές του Βόρειου Πόλου,ακόμη και στα Ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα.

Ο Πυθέας πριν ξεκινήσει συγκέντρωσε πληροφορίες για τις θάλασσες και τις στεριές που θα συναντούσε από αρχαία συγγράμματα και βάσει μ' αυτές προγραμμάτισε το δύσκολο ταξίδι του για τον "Απώτατο Βορρά",εκεί που κατά τις δοξασίες των αρχαίων Ελλήνων,ήταν η "εσχατιά του κόσμου",τα πέρατα της γης,απ' όπου δεν γύριζε εύκολα όποιος αποτολμούσε να ταξιδέψει στην "Θούλη",η οποία κατά τους αρχαίους Έλληνες αποκαλείτο "Εσχάτη Θούλη" και την ταυτίζανε με το τέλος του κόσμου !! Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν οι θρησκευτικές δοξασίες των θρησκευομένων Ελλήνων,όπως τις διέσωσε ο Όμηρος,για τον Ωκεανό ,όπου κανείς δεν μπορούσε να ταξιδέψει καθόσον αποτελούσε την προσωποποίηση ενός μεγάλου ποταμού που περιέβαλε την γη και έρεε συνεχώς και ασταμάτητα με μεγάλη ταχύτητα (όμηρος,Ιλιάς Ξ-245).Όποιος έμπαινε σ'αυτον που είχε ρεύμα σαν ποτάμι δεν μπορούσε να ξαναγυρίσει.ο Ωκεανός σήμαινε τον θάνατο,τον Άδη,αφού κατά τον Όμηρο ήταν κατοικία της Περσεφόνης,η είσοδος του Άδη όπου μένουν οι νεκροί και το αιώνιο σκοτάδι του Άδη κυριαρχεί στον Ωκεανό (Όμηρος,Οδυσ.Κ-508) που είναι γεμάτος τέρατα.Σίγουρα ο Όμηρος περιέγραφε το γνωστό μας ρεύμα του Κόλπου "Golf Stream".
O Πυθέας μάλλον γνώριζε τι συνέβαινε στην πραγματικότητα και έτσι απέρριψε αυτές τις δοξασίες,εμψυχώνοντας συγχρόνως τους άνδρες του.
Την εποχή εκείνη,το 331 πχ,υπήρχαν χάρτες για την ναυσιπλοΐα τέλειοι.Ιδίως οι Ελληνικοί χάρτες θεωρούνταν κάτι το ασύλληπτο σε τελειότητα.
Πρώτος χαρτογράφος παγκοσμίως ήταν ο Αναξίμανδρος(610-545 πχ) μαθητής του σοφού,Θαλή του Μιλήσιου ο οποίος είχε γράψει τη "Ναυτική Αστρολογία".
Το πρώτο δεκαήμερο του Φεβρουαρίου του 331πΧ έφθασε στο σημερινό γαλλικό λιμάνι της Βρέστης,της σημερινής χερσονήσου της Βρετάνης.
Σ' αυτή κατοικούσαν Κέλτες,τους οποίους ο Πυθέας ονόμασε "Οσίμιους",από τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους,καθόσον στην Ελληνική γλώσσα η λέξις "σιμός"σημαίνει αυτόν πού έχει μύτη προς τα πάνω.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσουμε ότι η Βρετανία δεν ήταν άγνωστη στους Έλληνες,διότι από τα αρχαία χρόνια οι Κρήτες,γύρω στο 3500 πχ,ταξίδευαν σ' αυτά τα νερά.Μετά ,γύρω στο 2500 πχ,ακολούθησαν οι Μυκηναίοι.Αιτία ,ο Κασσίτερος και μάλιστα αρχικά λεγόντουσαν "κασσιτερίδες νήσοι".Όσον αφορά τη Βρετανία ,το όνομα της είχε δοθεί από τα πανάρχαια χρόνια από τους Έλληνες θαλασσοπόρος.
Το όνομα Βρετανία είναι καθαρά Ελληνική λέξη.Παράγεται από το ρήμα"βρέμω"=βουίζω,βροντώ,αντηχώ,μουγκρίζω.Έτσι έλεγαν "κύμα βρέμει" αλλά και "βρέμεται","ο άνεμος βρέμεται",δηλαδή το κύμα ή ο άνεμος βουίζει,αντηχεί,μουγκρίζει.
Στα μέσα Μαρτίου έφθασε στο βορειότερο σημείο της Αγγλίας (Σκωτία σήμερα) το σημερινό Duncans Bay Head το οποίο ονόμασε "Όρκαν" τα δέ νησιά που βρίσκονται βορειότερα του τα ονόμασε "Ορκάδες "(σημερινά Orkney Island,70 νησιά ).Οι λέξεις "Όρκα" και "Ορκάδες",προέρχονται από την Ελληνική λέξη "Όρκυς"(γενική "ορκύνος") και είναι το όνομα που έδιναν οι αρχαίοι Έλληνες στα μεγάλα ψάρια που ανήκαν στην οικογένεια των σημερινών 'τόνων".
Πιθανόν ο Πυθέας έδωσε και το όνομα της Σκωτίας,Σκοτλαν=η χώρα του σκότους,λόγω της μικρής διάρκειας της ημέρας,των χαμηλών νεφώσεων και της ομίχλης.Δεν είναι όμως σίγουρο αυτό καθόσον τα έργα του έχουν χαθεί.
Η Σκωτία χιλιάδες χρόνια πριν είχε κατοικηθεί από Μακεδόνες. Η παράδοση αναφέρει πως ο Μακεδόνας βασιλιάς Παρθόλωνας έφτασε σ' αυτή την χώρα μαζί με 24 ζευγάρια από την Μιγδονία (Μακεδονία)της Ελλάδας.
Σήμερα στη πρωτεύουσα της Σκωτίας,το Εδιμβούργο,υπάρχει περιοχή με την ονομασία ¨Αθήνα του Βορρά" η οποία έχει κτίσματα Ελληνικής τεχνοτροπίας.Η Σκωτσέζικη ανδρική φούστα προέρχεται από τον χιτώνα των Ελλήνων οπλιτών.Τέλος σε χάρτη του 1560μΧ υπάρχουν Ελληνικά τοπωνύμια όπως ARCADIA και ΙΟΝΑ (Ιωνία).
Το ταξίδι του συνεχίστηκε σε Ολλανδία,Βέλγιο,Δανία,Γερμανία και Βαλτική θάλασσα.
Αρχές Μαΐου του 331πΧ,ο Πυθέας παραλέει τις ακτές τις Σουηδίας και φθάνει στο νότιο άκρο της Νορβηγίας και στην συνεχίζει προς βοράν φθάνοντας στα σημερινά νησιά Λοφότεν στην βόρεια Νορβηγία,απ' όπου αρχίζει ο Αρκτικός ωκεανός και εκεί βρίσκει επιπλέοντες πάγους.
Οι απότομες αλλαγές των καιρικών συνθηκών τον προβληματίζουν και αναγκάζεται να γυρίσει πίσω μπαίνοντας στο φιόρδ Μπούκεν,όπου η σημερινή πόλις Στάβαγγερ.Εκεί έκανε τις απαραίτητες επισκευές στα πλοία του,προκειμένου να συνεχίσει προς την μυθική Θούλη στον "Απώτατο Βορρά",αλλά από άλλη κατεύθυνση.
Στο τέλος Ιουνίου 331πΧ έφτασε στην Ισλανδία την οποία ονόμασε όπως λέγεται και σήμερα.Ισλανδία σημαίνει "την χώρα της θεϊκής δύναμις".Ις=δύναμις, λαν= χώραν (αιτιατική της λέξης λας=χώρα,πέτρα),Δία = θεός.
Ο Πυθέας λοιπόν έφθασε στην Ισλανδία 1317 χρόνια πριν φτάσουν εκεί οι Βίκινγκς!
Το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου 331πΧ φθάνει σε ένα πολύ μεγάλο παγωμένο νησί στο οποίο δίνει το όνομα "Γραυσλανδία"(σημερινή Γροιλανδία).Γραυς-λαν-δια(γραυς=πηγμένος αφρός) δηλαδή "χώρα του θεού με πηγμένο αφρό" και για συντομία θα λέγαμε "παγωμένη θεϊκή χώρα".
Μετά 1317 χρόνια που ήρθαν οι Βίκινγκς με δεκαπέντε πλοία στο νησί,πέθαναν όλοι από την πείνα και το κρύο (άνδρες,γυναίκες,παιδιά)και η αποικία εξαφανίσθηκε.
Ο Μεσόγειος όμως Πυθέας και οι άνδρες του,όχι μόνον επέζησαν,αλλά μελέτησαν και κατέγραψαν τα πάντα.
Πριν προχωρήσω στο ταξίδι του Πυθέα, ας δούμε πρώτα τι ήταν η Θούλη,στην οποία κανείς δεν είχε φτάσει μέχρι τότε !!!Μα τι άλλο παρά η γη του βορά,ο Βόρειος Πόλος η κατάκτηση του οποίου περιγράφεται από τον Πυθέα στα βιβλία του "Περί Ωκεανού" και "Πυθέως Περίπλους".
Στη Θούλη ο Πυθέας περίμενε τη χειμερινή τροπή του ήλιου (θερινό ηλιοστάσιο) και είδε τον ήλιο να γυρίζει σχεδόν στον ορίζοντα "ώστε να μπορείς να διαβάζεις την νύκτα".
Οι Έλληνες λοιπόν πήγαν στον Βόρειο Πόλο 2239 χρόνια πριν πατήσει στις 6 Απριλίου 1909, με προηγμένη τεχνολογία ο Αμερικανός εξερευνητής Ρόμπερτ Πίρι.
Σημαντική θεωρείται και η κατασκευή Διόπτρας δικής του έμπνευσης με την οποία πραγματοποιούσε νυχτερινές και ημερήσιες ουράνιες σκοπεύσεις.
Επίσης ανακάλυψε τη μέτρηση του γεωγραφικού πλάτους ενός τόπου.
Ήταν ο πρώτος πολιτισμένος άνθρωπος που γνώρισε τους Εσκιμώους.
Όταν επέστρεψε στη Μασσαλία δέχθηκε τις επικρίσεις των αρχόντων διότι το ταξίδι του στοίχισε πολύ στο ταμείο της Μασσαλίας,χωρίς να φέρει το επιθυμητό αποτέλεσμα,να βρει δηλαδή δίοδο που να πηγαίνει στον Εύξεινο Πόντο.
Πικραμένος από την συμπεριφορά των συμπατριωτών του,ο μέγας αυτός θαλασσοπόρος,αποτραβήχτηκε στο σπίτι του και έγραψε τα βιβλία του,χάρις στα οποία οι μεταγενέστεροι είχαν επιστημονικές παρατηρήσεις.
Πέθανε το 310πΧ σε ηλικία 70 ετών στην πατρίδα του την Μασσαλία.
Το επίτευγμά του είναι τέλειο,τόσο τέλειο μάλιστα,αν σκεφτούμε την εποχή που έγινε (331-330 πχ),ώστε μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε σαν "πολύ φωτισμένο μυαλό"!!!



Vasiliki Voultsidou    Γαία Πελασγών.
 
Γιάννης Τσιανάκας